เทศกาลประกาศผลประกอบการ

เทศกาลประกาศผลประกอบการ

          การเป็นนักลงทุนในตลาดหลักทรัพย์ งานสำคัญที่ต้องทำในทุกๆ ไตรมาส ก็คือ การตรวจสอบงบการเงินของบริษัทจดทะเบียนที่จะประกาศออกมาปีละ 4 ครั้ง คือ ช่วงประมาณสัปดาห์ที่ 2 ของเดือนมกราคมจนถึงสิ้นเดือนกุมภาพันธ์ จะมีการประกาศงบการเงินประจำปี ถัดมาก็จะเป็นช่วงสัปดาห์ที่ 2 ของเดือนเมษายนจนถึง วันที่ 15 พฤษภาคม ก็จะมีการประกาศงบการเงินไตรมาสที่ 1 แล้วช่วงสัปดาห์ที่ 2 ของเดือนกรกฎาคมจนถึง 15 สิงหาคม ก็เป็นคิวของงบการเงินไตรมาสที่ 2 ต่อมาสัปดาห์ที่ 2 ของเดือนตุลาคมจนถึงวันที่ 15 พฤศจิกายน ก็จะเป็นไตรมาสที่ 3 โดยกลุ่มการเงินมักจะประกาศงบก่อนกลุ่มอื่นๆ ซึ่งการที่จะวิเคราะห์งบการเงินดังกล่าวได้ จำเป็นที่จะต้องอาศัยความรู้ทางด้านบัญชีบ้าง มิฉะนั้นคงไม่สามารถจะวิเคราะห์งบได้ เพราะว่าในงบการเงินซึ่งประกอบไปด้วย งบดุล งบกำไรขาดทุน และงบกระแสเงินสด การที่ท่านจะดูเฉพาะบรรทัดสุดท้ายที่แสดงผลลัพธ์ของผลประกอบการว่ามีกำไรหรือขาดทุนต่อหุ้นเท่าไรนั้นไม่เพียงพอ เพราะว่าท่านจะไม่ทราบที่มาที่ไปของผลลัพธ์ดังกล่าวว่าเกิดจากอะไร การที่บริษัทมีกำไรมากขึ้นเป็นเพราะว่ามี Gross และ Net Profit Margin ที่ดีขึ้นหรือเปล่า ซึ่งเป็นการที่เกิดจากบริษัทสามารถลดต้นทุนในการผลิตหรือต้นทุนในการดำเนินงาน หรือว่าบริษัทมีการออกผลิตภัณฑ์หรือบริการใหม่ๆ ที่มี Margin สูงกว่าผลิตภัณฑ์หรือบริการเดิม หรือสัดส่วนของผลิตภัณฑ์หรือบริการมีการเปลี่ยนแปลงไป หรือว่ามียอดขายที่เติบโตขึ้นมาก ในขณะที่ต้นทุนคงที่แทบจะไม่ขยับ หรือบริษัทมีกำไรจากการจำหน่ายทรัพย์สินหรือขายหุ้นบริษัทในเครือ ซึ่งจะเป็นกำไรแบบครั้งเดียว รวมทั้งอาจจะมีกำไรหรือขาดทุนจากสต็อควัตถุดิบ โดยเฉพาะวัตถุดิบที่เป็นสินค้าโภคภัณฑ์ที่มีราคาเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา เห็นได้ชัดจากกลุ่มปิโตรเคมี เป็นต้น หรือกำไร-ขาดทุนจากอัตราแลกเปลี่ยนในกรณีที่บริษัทต้องนำเข้าหรือส่งออกสินค้าหรือบริการไปต่างประเทศ รวมทั้งกรณีที่มีการกู้ยืมเงินในสกุลเงินตราต่างประเทศ ซึ่งยังมีปัจจัยต่างๆ อีกหลายปัจจัยที่ไม่สามารถจะยกตัวอย่างมาแสดงในที่นี้ได้หมด ซึ่งสิ่งเหล่านี้มีผลต่อกำไร-ขาดทุนของบริษัทจดทะเบียนทั้งสิ้น ซึ่งก็จะมีผลกระทบไปกับราคาหุ้นของบริษัทจดทะเบียนนั้นๆ ซึ่งบางครั้งแม้ประกาศผลประกอบการออกมามีกำไรเพิ่มขึ้น แต่ทำไมราคาลดลงเพราะว่า กำไรที่ประกาศออกมามีบางส่วนเป็นกำไรประเภทครั้งเดียว ซึ่งไม่ใช่เกิดจากการดำเนินธุรกิจหลัก เมื่อหักกำไรพิเศษออกไป อาจจะมีกำไรที่ลดลงทำให้ราคาหุ้นในตลาดตกลงมา หรือบางบริษัทประกาศผลประกอบการออกมากำไรลดลงหรือขาดทุน แต่เมื่อตรวจสอบดูปรากฎว่าเกิดจากขาดทุนจากสต็อควัตถุดิบที่มีราคาลดลง แต่เมื่อตัดส่วนนี้ออกไป บริษัทกลับมีกำไรเพิ่มขึ้นเมื่อเทียบปีต่อปี และไตรมาสต่อไตรมาส ปรากฏว่าหุ้นกลับขึ้นทำให้นักลงทุนที่ดูแต่บรรทัดสุดท้ายแปลกใจได้ นอกจากนั้นหลายๆ ครั้งที่ผลประกอบการประกาศออกมาดี แต่บางครั้งตลาดได้คาดการณ์ผลกำไรดังกล่าวไว้แล้ว สะท้อนจากราคาที่ขึ้นมาก่อนที่ผลประกอบการจริงจะออกมา ราคาหุ้นของบริษัทดังกล่าวอาจจะมีการปรับตัวลดลงก็เป็นได้ อ่านมาถึงตรงนี้แล้ว จะเห็นได้ว่าการลงทุนในตลาดหลักทรัพย์ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยใช่ไหมครับ เพราะว่าการที่จะเป็นนักลงทุนที่ประสบความสำเร็จในการลงทุน นอกจากท่านจะต้องวิเคราะห์งบการเงินของบริษัทจดทะเบียนทุกบริษัทที่ท่านลงทุนไว้แล้ว ท่านยังควรจะวิเคราะห์งบการเงินของบริษัทคู่แข่งหรือบริษัทอื่นๆ ที่อยู่ในอุตสาหกรรมเดียวกับบริษัทที่ท่านลงทุนไว้ เพื่อจะได้เปรียบเทียบอัตราส่วนการทำกำไรจาก Ratio ต่างๆ เพื่อดูว่าประสิทธิภาพในการดำเนินธุรกิจของบริษัทที่ท่านลงทุนไว้กับบริษัทอื่นๆ ที่อยู่ในอุตสาหกรรมเดียวกัน มีความแตกต่างกันอย่างไร ซึ่งอัตราส่วนการทำกำไรเหล่านี้มีผลต่อการประเมินค่า P/E ของหุ้น ซึ่งจะสะท้อนไปถึงราคาที่เหมาะสมของหุ้นของบริษัทนั้นๆ ได้นอกจากนี้แล้วท่านยังต้องคอยอ่านรายงานประจำปี รายงาน 56-1 รวมทั้งติดตามข่าวสารของบริษัทที่ท่านลงทุนไว้รวมทั้งบริษัทคู่แข่งด้วย เพื่อที่ท่านจะได้ประเมินความสามารถในการครองส่วนแบ่งการตลาด ซึ่งในที่สุดก็จะมีผลต่อกำไรหรือขาดทุนของบริษัทจะเห็นได้ว่าการที่จะเป็นนักลงทุนที่ประสบความสำเร็จไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยใช่ไหมครับ  ถ้าท่านลงทุนหุ้นสัก 5-8 บริษัท ก็จะกำลังดี ทำให้ท่านสามารถติดตามข่าวสารและวิเคราะห์การลงทุนได้อย่างละเอียด ลองคิดดูสิครับ ถ้าท่านลงทุนหุ้นสัก 15-30 บริษัท ท่านจะสามารถทำการบ้าน แบบที่ผมได้กล่าวมาไหวไหมครับ ถ้าไม่ไหว ก็ลดจำนวนบริษัทที่จะลงทุนให้น้อยลงนะครับ

กิติชัย เตชะงามเลิศ

                                                                                          12/11/57

ติดตามสาระดีๆทั้งไลฟ์สไตล์และการลงทุนได้ที่ 

Facebook : https://www.facebook.com/VI.Kitichai

Twitter     : http://twitter.com/value_talk

Instagram : Gid_Kitichai

Blog         : http://kitichai1.blogspot.com

You Tube : http://www.youtube.com/user/wittayu9 

Google+  : https://www.google.com/+KitichaiTaechangamlert

Linkedin   : https://www.linkedin.com/in/homeproperty

Pinterest   : http://www.pinterest.com/kitichai/

 หรือหนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์ทุกวันพุธหน้า B6  และนิตยสารคนรวยหุัน, Condo Guide, Glow, และ Me(Market Evolution) ทุกเดือน

หาอสังหาทั้งถูกและดีเพื่ออยู่เองหรือเพื่อการลงทุน ได้ที่  http://www.pantipmarket.com/mall/homeproperty

บทสัมภาษณ์ใน ประชาชาติธุรกิจ

คนไทยพร้อมหรือยังกับ AEC

คนไทยพร้อมหรือยังกับ AEC

          เมื่อเดือนตุลาคมที่ผ่านมา ผมได้ไปทัศนาจรที่ประเทศจีน โดยไป 2 มณฑล คือ เสฉวน และยูนนาน เป็นเวลา 22 วัน ครั้งนี้เป็นการเยือนจีนห่างจากครั้งก่อนเมื่อประมาณ 5 ปีที่แล้ว ผมยังเห็นการพัฒนาบ้านเมืองของเขาอย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าไปที่เมืองไหนก็ตามใน 2 มณฑลนี้ ไม่ว่าจะเป็นเมืองใหญ่หรือเมืองเล็ก ก็ยังเห็นโครงการก่อสร้างอาคารใหญ่มากมาย แหล่งท่องเที่ยวเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว ซึ่งมากกว่า 98% เป็นนักท่องเที่ยวจีน ทั้งๆ ที่ค่าเข้าชมสถานที่บางแห่ง อย่างเช่น จิ่วไจ้โกว ราคาค่าผ่านประตูบวกกับค่ารถท่องเที่ยวภายในสถานที่คิดเป็น 310 หยวน หรือประมาณ 1,630 บาท นับว่าแพงมากทีเดียวเมื่อเทียบกับค่าเข้าชมอุทยานแห่งชาติของไทยที่น่าแปลกใจมากเข้าไปอีก สถานที่ต่างๆ ของจีนน่าเข้าเยี่ยมชมยิ่งนักแต่ทำไมไม่ค่อยเห็นนักท่องเที่ยวต่างชาติมากนัก โดยเฉพาะพวกฝรั่งนั้นแทบนับหัวได้เลย เมื่อเปรียบเทียบกับประเทศอินเดียที่ผมไปเที่ยวมาเมื่อปีที่แล้ว ค่าเข้าชมถูกกว่ามาก แต่มีข้อเสียคือสถานที่หลายแห่งโดยเฉพาะวัดฮินดู หลายๆ วัดเลยที่ไม่อนุญาตให้เข้าไปชมข้างในได้ เมืองต่างๆ ในอินเดียไม่ค่อยเห็นการก่อสร้างโครงการต่างๆ มากนัก ความเป็นอยู่ของคนจีนโดยเฉลี่ยดูดีกว่าคนอินเดียพอสมควรทั้งๆ ที่ ทั้ง 2 ประเทศล้วนแล้วแต่มีประชากรเกิน 1,000 ล้านคน เป็นประเทศที่มีประชากรมากที่สุดในโลกอันดับ 1 และ 2 และมีแนวโน้มว่าอินเดียจะแซงจีนเป็นประเทศที่มีประชากรมากที่สุดในโลกในอีก 1-2 ทศวรรษข้างหน้า และระบอบการปกครองของอินเดียซึ่งเป็นประเทศประชาธิปไตยที่ใหญ่ที่สุดในโลก ในขณะที่จีนก็เป็นประเทศคอมมิวนิสต์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกเช่นกัน อินเดียเป็นประเทศเปิดเสรีมานานแล้ว ในขณะที่ประเทศจีนเพิ่งเปิดประเทศเป็นเรื่องเป็นราวเมื่อประมาณ 30 กว่าปีที่ผ่านมาเท่านั้นเอง แต่จีนมีอัตราการเจริญเติบโตที่สูงกว่าอินเดียค่อนข้างมากในช่วง 20-30 ปีที่ผ่านมา ทำให้รายได้ต่อประชากรของจีนสูงกว่าอินเดียค่อนข้างมาก และปัจจุบันก็สูงกว่าของไทยไปเรียบร้อยแล้ว ไหนใครบอกว่าระบอบประชาธิปไตยดีที่สุด ทำให้ผมมมีความเชื่อว่าไม่ว่าจะเป็นการปกครองระบอบอะไรก็ตาม ขอเพียงแต่มีรัฐบาลที่ปกครองประเทศที่เก่ง ไม่โกงกินแบบตระกระตระกราม ก็น่าจะนำพาประเทศชาติให้เจริญรุ่งเรืองได้อย่างที่ท่านเติ้งเสี่ยวผิง ผู้นำจีนเคยกล่าวไว้ว่า “ไม่ว่าจะเป็นแมวขาวหรือแมวดำขอให้เพียงจับหนูได้ก็พอ” จีนจึงเปิดเสรีค้าขายตั้งแต่นั้นมา และคนจีนเป็นชนชาติที่ขยันขันแข็ง และทำการค้าเก่ง จึงไม่แปลกใจที่การเติบโตในอดีตโตปีละ 7-10% ในขณะที่ไทยเราปัจจุบันโตอย่างเก่งก็แค่เพียง -3-4% เท่านั้น ยิ่งปีนี้ หลังจากวุ่นวายเมื่อช่วงครึ่งปีแรก น่าจะทำให้ GDP ปีนี้โตเพียง 1.4-1.70% เท่านั้น แต่ปีหน้ามีลุ้นที่ 4% บวกลบ เนื่องจากฐานที่ต่ำของปีนี้ โดยเฉพาะครึ่งปีแรกของปีหน้าเราน่าจะเห็นการโตประมาณ 5% บวกลบ ปลายปีหน้าเราก็จะเข้าสู่ AEC กันแล้ว คนไทยเราเตรียมตัวกันมากน้อยแค่ไหน ที่ผมเป็นห่วงก็คือธุรกิจที่เกี่ยวกับการท่องเที่ยวที่น่าจะมีแรงงานจาก ASEAN โดยเฉพาะพิลิปปินส์ที่พูดภาษาอังกฤษได้ดีกว่าคนไทยมาก และค่าแรงก็ยังกูกกว่าคนไทยเราโดยเฉลี่ย จะมาแทนที่แรงงานไทย ในสปาหลายๆ แห่ง ผมเห็นทั้งคนลาว,เขมร,เข้ามาทำงานในสปาดีๆ ของไทยเราหลายแห่ง แต่ที่น่าดีใจก็คือท่านทูตญี่ปุ่นให้สัมภาษณ์ว่าประเทศไทยเหมาะสมที่จะเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของ Trading Firm ของญี่ปุ่น ถ้าเป็นจริง ก็น่าจะเป็นข่าวดีกับเรามาก ไม่ว่าธุรกิจอาคารสำนักงาน ที่อยู่อาศัย ธุรกิจร้านอาหาร ฯลฯ ก็น่าจะได้รับอานิสงค์ไปด้วย รัฐบาลไทยควรจะรีบออกมาตรการสนับสนุนให้บริษัทต่างๆ มาตั้ง Regional hub ในไทย โดยอาจจะไม่เก็บภาษีจากรายได้ที่เกิดนอกราชอาณาจักรไทย เป็นเวลา 5 ปี และเก็บภาษีเพียง 50% ของอัตราภาษีปกติจากรายได้ที่เกิดขึ้นในราชอาณาจักร เพื่อแข่งขันกับมาเลเซียและสิงคโปร์ ที่พยายามดึงบริษัทใหญ่ๆ ทั่วโลก ให้มาตั้ง Regional hub ในประเทศของตน อย่าลืมนะครับว่าพอมี AEC ปลายปีหน้า ASEAN จะกลายเป็นกลุ่มประชาคมเศรษฐกิจที่มีประชากรรวมกันใหญ่เป็นอันดับ 3 รองจากจีนและอินเดีย

          ปีหน้าการส่งออกของเราจะโต 5% ส่วนปีนี้คงโตเพียง 1% ตามการคาดการณ์ของกระทรวงพาณิชย์ที่น่าเป็นห่วงหน่อยก็คือหนี้สินครัวเรือนยังเกิน 80% แต่ใจชื้นขึ้นหน่อยเมื่อสถาบันจัดอันดับ Moody บอกว่าไทยเราน่าจะจัดการเรื่องนี้ได้ กระทรวงการคลังกำลังจะให้ใบอนุญาตทำ Nano finance โดยให้ประชาชนกู้ได้ไม่เกิน 120,000 บาท ในอัตราดอกเบี้ยที่สูงถึง 32-36% ผมแนะนำให้ท่านผู้อ่านอย่ากู้โดยเด็ดขาด ด้วยอัตราดอกเบี้ยที่สูงขนาดนี้ นอกจากจะไม่กู้แล้ว อยากให้ท่านเพิ่มการออมโดยกันเงินออมออกมาจากรายได้ทันที ไม่ต่ำกว่า 20% ยิ่งออมมาก ยิ่งจะมีความมั่งคั่งเร็วขึ้นโดยนำเงินออมไปลงทุนในกองทุน LTF และ RMF ถ้ายังมีเงินออมเหลือก็นำไปซื้อประกันชีวิต เพราะว่าทั้ง 3 อย่างนี้ ท่านสามารถนำไปลดหย่อยภาษีได้อีก นอกเหนือจากผลตอบแทนจากกองทุนและประกันชีวิตซึ่งยังได้ความคุ้มครองอีกด้วย ฉบับถัดๆ ไปผมจะมาเขียนรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับการลงทุนเพิ่มขึ้น แต่ถ้าท่านรอไม่ไหว ผมขออนุญาตแนะนำหนังสือ “ออมจากน้อยเป็นร้อยล้าน” ของผมมาอ่านกันดูนะครับ

กิติชัย เตชะงามเลิศ

                                                                                          05/11/57

ติดตามสาระดีๆทั้งไลฟ์สไตล์และการลงทุนได้ที่ 

Facebook : https://www.facebook.com/VI.Kitichai

Twitter     : http://twitter.com/value_talk

Instagram : Gid_Kitichai

Blog         : http://kitichai1.blogspot.com

You Tube : http://www.youtube.com/user/wittayu9 

Google+  : https://www.google.com/+KitichaiTaechangamlert

Linkedin   : https://www.linkedin.com/in/homeproperty

Pinterest   : http://www.pinterest.com/kitichai/

 หรือหนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์ทุกวันพุธหน้า B6  และนิตยสารคนรวยหุัน, Condo Guide, Glow, L'Optimum และ Me(Market Evolution) ทุกเดือน

หาอสังหาทั้งถูกและดีเพื่ออยู่เองหรือเพื่อการลงทุน ได้ที่  http://www.pantipmarket.com/mall/homeproperty

ประสบการณ์ในการลงทุนอสังหาของผม (ตอนที่ 3)

ประสบการณ์ในการลงทุนอสังหาของผม (ตอนที่ 3)

•รายได้แค่เดือนละ 15,000 บาท คุณสามารถเป็นเจ้าของคอนโดหรูย่านสุขุมวิทได้!

•ออมเงินเพียงเดือนละหลักพัน ก็เป็นเศรษฐี 100 ล้าน ก่อนอายุ 50 ปี!

    รายละเอียดอยู่ในหนังสือ"ออมจากน้อยเป็นร้อยล้าน"ซึ่งวางจำหน่ายตามร้านหนังสือชั้นนำทั่วไป(ร้านนายอินทร์ ซีเอ็ด B2S คิโนะคุนิยะ)แล้วครับ

          สัปดาห์นี้ ผมจะมาเล่าต่อจากสัปดาห์ที่แล้ว หลังจากผมได้เคลียร์หนี้สินทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นมาร์จินหุ้น และสินเชื่อธนาคารที่ผมกู้ซื้อคอนโดที่ผมอาศัยอยู่ เบ็ดเสร็จเหลือสภาพคล่องพอจะมีเงินจับจ่ายใช้สอยได้อีกหลายปี แต่ก็รู้สึกเสียดายความมั่งคั่งที่อุตส่าห์สะสมมาตั้งแต่เริ่มทำธุรกิจในช่วงอายุ  12 ปีมาเรื่อยๆ จวบจนถึงวันนั้น หายวาบไปเกือบ 80% คิดถึงเรื่องนี้ทีไร ก็อดใจหายไม่ได้ทุกครั้งไป ผมจึงเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นอุทาหรณ์สอนใจตัวเองและผู้อื่น ให้มีความระมัดระวังในการลงทุนและไม่ลงทุนเกินตัว อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้ หรือถึงแม้เราจะลงทุนด้วยความรอบคอบระมัดระวังแล้วก็ตาม มันก็อาจจะเกิดปัจจัยหรือสถานการณ์บางอย่างที่ควบคุมไม่ได้ และคาดคิดไม่ถึง ยกตัวอย่างเช่น ใครเลยจะนึกถึงว่าจะเกิดเหตุการณ์ 911 ที่อาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ที่นิวยอร์ค สหรัฐอเมริกาจะถูกถล่ม เป็นต้น ดังนั้นคำสอนของพระพุทธองค์สามารถนำมาปรับใช้ในด้านการลงทุนได้เช่นกัน  คือ มัฌฌิมปฎิปทา ควรจะเดินทางสายกลาง นั่นคือ ลงทุนแบบพอประมาณ ไม่น้อยจนเกินไป และไม่มากจนเกินไป แต่ผมขอสารภาพตรงๆ ว่า ปัจจุบันก็ยังมีบางช่วงที่ผมลงทุนแบบ Aggressive จนเกินไปทั้งๆ ที่เคยมีบทเรียนเจ็บแสบมาหลายครั้งแล้วก็ตาม ความโลภนี่ไม่เข้าใครออกใครจริงๆ

          ประสบการณ์ลงทุนในอสังหาที่เริ่มจริงจังเมื่อประมาณ 13 ปีที่แล้ว ก็ช่วงที่ผมเห็นโฆษณาประมูลที่ดินของหมู่บ้านแห่งหนึ่งย่านบางนา-ตราด ผมได้เข้าร่วมประมูล และประมูลได้ไปทำให้ผมเริ่มมีประสบการณ์ในด้านการประมูลอสังหาริมทรัพย์ ผมก็ได้ต่อยอดโดยการเริ่มไปประมูลทรัพย์ที่กรมบังคับคดี ซึ่งเป็นทรัพย์ที่ถูกยึดมาจากลูกหนี้สถาบันการเงินต่างๆ ที่ผิดนัดชำระหนี้ และไม่สามารถชำระเงินให้กับสถาบันการเงินต่อไปได้ จนกระทั่งถูกยึดโดยที่บ้านบางหลัง เจ้าของเดิมยังอาศัยอยู่ก็มี จำได้ว่าครั้งแรกที่เข้าร่วมประมูล และทรัพย์ชิ้นแรกที่ประมูลเป็นบ้านเดี่ยวชั้นเดียว แถวย่านพัฒนาการ พื้นที่ 173 ตารางวา ผมแข่งขันประมูลกับผู้เข้าร่วมประมูลอีก 2 ราย ในที่สุดผมเป็นผู้ชนะการประมูล  ราคาไปจบที่ 1.35 ล้านบาท ซึ่งในขณะนั้น ผมทั้งตื่นเต้นดีใจและแปลกใจว่าทำไมราคาไปจบแค่ราคานั้น ในที่สุดความสังสัยก็มลายหายไป หลังจากที่ผมได้ขับรถไปดูบ้านหลังนั้น แล้วพบว่าเป็นบ้านไม้ชั้นเดียว และที่ดินก็เป็นที่ตาบอด ทางเข้าก็เปลี่ยวสุดๆ ถ้าไปช่วงกลางคืนดูน่ากลัวมาก แต่โชคดีก็คือบ้านหลังนี้ด้านหลังติดคลอง ทางเข้าออกหน้าบ้านผ่านทางที่ดินของคุณแม่เขาซึ่งได้จดภาระจำยอมไว้ ผมเข้าใจว่าคงมาจดภาระดังกล่าวในช่วงที่เจ้าของทรัพย์ไปกู้ธนาคาร มิฉะนั้นธนาคารคงไม่ปล่อยกู้ให้เป็นแน่ ผมได้คุยกับเจ้าของบ้านซึ่งยังอาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้น โดยแนะนำตัวว่าเป็นผู้ชนะประมูลบ้านหลังนี้ได้ และอยากจะเข้ามาปรับปรุงบ้าน และปรึกษาหารือกับเขาว่าจะใช้เวลานานแค่ไหน สำหรับการหาที่อยู่ใหม่ ปรากฏว่าโชคดีมาก ที่การพูดคุยเป็นไปด้วยดี เพราะว่าบ้านคุณแม่เขาก็อยู่ติดกับบ้านเขา ก็เลยใช้เวลาไม่นานในการย้ายออก หลังจากนั้นผมได้ประกาศขายบ้านหลังนี้ทางอินเตอร์เน็ต โดยโฆษณาว่า “ขายบ้านเดี่ยว ติดคลองย่านพัฒนาการ 173 ตารางวา ราคาเพียง 2.20 ล้านบาท” ปรากฎว่าหลังจากลงประกาศมีโทรศัพท์โทรเข้ามาหาผม 30-40 สายภายใน 1 เดือน แต่หลังจากได้นัดเข้ามาดูตัวบ้านซึ่งค่อนข้างทรุดโทรมและรู้ว่าเป็นที่ดินตาบอด ก็ไม่มีใครยอมซื้อแม้แต่คนเดียว จนผ่านไปเข้าเดือนที่ 3  โชคดีมีสุภาพสตรีท่านหนึ่งมาดูแล้วชอบมาก เธอเล่าว่าเธอฝันอยากมีบ้านไม้ติดคลองแบบนี้มานานแล้ว ถึงแม้จะเป็นที่ตาบอดก็ตาม แต่ก็ได้มีทางเข้าออก จากภาระจำยอมของที่ดินแปลงติดกัน สรุปผมทำกำไรไป 850,000 บาท คิดเป็นผลตอบแทน 63% ภายในเวลาไม่ถึง 3 เดือน ซึ่งเป็นผลตอบแทนที่ดีมากๆ เลยทีเดียว ทำให้ผมยึดเป็นอาชีพต่อเนื่องมาจนปัจจุบันนี้ แต่ช่วงหลายๆ ปีที่ผ่านมา กำไรที่เคยหอมหวลในอดีตในช่วงที่เป็น Blue ocean ก็หมดไป จนปัจจุบันกลายเป็น Red ocean เนื่องจากจำนวนผู้เข้าร่วมประมูลมีมากขึ้นหลายเท่าตัวเมื่อเทียบกับในอดีต กำไรลดลงมาก เป็นสัจธรรมครับ ที่ไหนมีกำไรดีๆ จะมีคนเข้ามาแก่งแย่งกัน เป็นอย่างนี้ในทุกธุรกิจครับ ตราบใดที่วัฒนธรรม “Me too” ยังระบาดอยู่ สัปดาห์หน้าเรามาต่อกันตรงที่ว่าผมได้รับบทเรียนอะไรจากการประมูลครั้งนั้นกันครับ

กิติชัย เตชะงามเลิศ

                                                                                          01/10/57

ติดตามสาระดีๆทั้งไลฟ์สไตล์และการลงทุนได้ที่ 

Facebook : https://www.facebook.com/VI.Kitichai

Twitter     : http://twitter.com/value_talk

Instagram : Gid_Kitichai

Blog         : http://kitichai1.blogspot.com

You Tube : http://www.youtube.com/user/wittayu9 

Google+  : https://www.google.com/+KitichaiTaechangamlert

Linkedin   : https://www.linkedin.com/in/homeproperty

Pinterest   : http://www.pinterest.com/kitichai/

 หรือหนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์ทุกวันพุธหน้า B6  และนิตยสารคนรวยหุัน, Condo Guide, Glow, L'Optimum และ Me(Market Evolution) ทุกเดือน

หาอสังหาทั้งถูกและดีเพื่ออยู่เองหรือเพื่อการลงทุน ได้ที่  http://www.pantipmarket.com/mall/homeproperty

ประสบการณ์ในการลงทุนอสังหาของผม (ตอนที่ 2)

ประสบการณ์ในการลงทุนอสังหาของผม (ตอนที่ 2)

•รายได้แค่เดือนละ 15,000 บาท คุณสามารถเป็นเจ้าของคอนโดหรูย่านสุขุมวิทได้!

•ออมเงินเพียงเดือนละหลักพัน ก็เป็นเศรษฐี 100 ล้าน ก่อนอายุ 50 ปี!

    รายละเอียดอยู่ในหนังสือ"ออมจากน้อยเป็นร้อยล้าน"ซึ่งวางจำหน่ายตามร้านหนังสือชั้นนำทั่วไป(ร้านนายอินทร์ ซีเอ็ด B2S คิโนะคุนิยะ)แล้วครับ

          เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ผมเขียนค้างถึงช่วงที่ภาวะเศรษฐกิจไทยตกต่ำย่ำแย่สุดๆ จนทั่วโลกกล่าวขานว่าเป็นวิกฤตต้มยำกุ้ง ตามชื่ออาหารไทยที่เป็นที่รู้จักดีของชาวต่างชาติ ผมยังจำได้ดีว่า ช่วงนั้นเป็นวิกฤตชีวิตที่หนักที่สุดครั้งที่ 2 หลังจากวิกฤตครั้งแรกที่ผมต้องสูญเสียคุณพ่อ คุณแม่และน้องสาวอีก 1 คน อันเป็นสุดที่รักของผม เมื่อช่วงที่ผมมีอายุเพียง 12 ปี  ซึ่งทำให้ผมต้องออกจากโรงเรียน แล้วมาเปิดร้านขายเสื้อผ้าในช่วงกลางวัน แล้วไปเรียนกวดวิชาตอนเย็น เพื่อสอบเทียบม.ต้น และม.ปลายส่งเสียตัวเองจนผมจบปริญญาโท  วิกฤตชีวิต 2 ครั้งนั้นต่างก็มีผลกระทบต่อชีวิตผมอย่างมาก แต่ผมก็สามารถฟันฝ่าวิกฤตเหล่านั้นไปได้ด้วยดี แม้วิกฤตที่ 2 จะสร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้กับผมในช่วงหลายๆ ปีนั้นโดยผมใช้วิธีการแบบหักดิบในการแก้ไขสถานการณ์ครั้งนั้น ในช่วงนั้นผมมานั่งทบทวนและรวบรวมว่าตัวเองมีสินทรัพย์และหนี้สินอะไรบ้าง ก็ปรากฏว่าผมมีคอนโดที่ผมซื้อไว้สำหรับตัวผมเองและพี่ชาย อาคารพาณิชย์ที่ใช้ค้าขายเสื้อผ้า รถยนต์ 2 คัน (ของผมและพี่ชายคนละคัน) หุ้นกู้และเงินสดนิดหน่อยรวมทั้งหุ้นที่อยู่ในบัญชีมาร์จิน ซึ่งผมใช้เงินกู้เป็นจำนวนมาก ประกอบการภาวะที่ตลาดหุ้นตกต่ำลงอย่างมาก ทำให้พอร์ตการลงทุนผมขาดทุนมหาศาล ผมจำได้ว่า มานั่งคำนวณดูว่าถ้าจะล้างหนี้มาร์จินต้องขายหุ้นออกไปประมาณ 70-80% ของพอร์ต ทั้งๆ ที่หุ้นแต่ละตัวลงมาต่ำติดดินแล้ว ซ้ำยังคอนโดที่ผมอาศัยอยู่ ผมก็กู้ธนาคารด้วย ช่วงนั้นผมอยู่ในภาวะ High Leverage คือมีหนี้ค่อนข้างมาก แต่ไหนแต่ไรผมเป็นคนที่ลงทุนแบบ Aggressive ทั้งหุ้นและอสังหาริมทรัพย์ ผมใช้สินเชื่อเป็นส่วนใหญ่ พอเจอวิกฤตก็เลยมีอาการสาหัสกว่าคนอื่นเขามาก ผมตัดสินใจขายหุ้นออกไป 80-90% ของพอร์ตพร้อมกับตัดใจขายรถยนต์ที่ผมใช้ขับขี่อยู่ เพื่อเป็นการลดภาระหนี้ทั้งๆ ที่รถยนต์คันนี้เป็นความฝันของผมตั้งแต่สมัยเป็นเด็กๆ ที่อยากจะเป็นเจ้าของรถยนต์ยี่ห้อนี้ แต่ผมมองว่า

1. ผมได้ Fulfill ความฝันไปแล้ว

2.รถยนต์เป็นสินทรัพย์ที่เสื่อมมูลค่าเมื่อเวลาผ่านไป เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด คือ ผมไม่ควรจะซื้อรถคันนี้เลยตั้งแต่ต้น เพราะว่าผมขาดทุนจากการขายรถคันนี้ไปล้านกว่าบาทซึ่งเป็นบทเรียนที่ผมไว้เตือนใจตลอดเวลาว่าจะไม่ซื้อทรัพย์สินที่เสื่อมมูลค่าที่มีมูลค่าสูงๆ อีกเป็นอันขาด

3. เพื่อเป็นการลดภาระหนี้ในสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ ซึ่งในช่วงนั้นผมยังมองไม่ออกว่า เศรษฐกิจไทยจะกลับมาฟื้นตัวเมื่อไหร่ แต่ผมรู้แน่ๆ ว่าเศรษฐกิจต้องฟื้นแน่ ตามวัฎจักรเศรษฐกิจที่ผมได้ร่ำเรียนมา

4. คอนโดที่ผมอยู่ เป็นคอนโดใจกลางเมืองติดกับรถไฟฟ้า 2 ระบบ และสถานที่ที่ผมมักจะไปทำธุระ ส่วนใหญ่ผมก็สามารถใช้รถไฟฟ้าไปได้เกือบทั้งนั้น นานๆ ถึงจะไปสถานที่ที่รถไฟฟ้าไปไม่ถึง ผมก็สามารถใช้บริการ TAXI หรือกระทั่งรถเมล์ก็ได้

หลังจากขายหุ้นและรถยนต์คันโปรดออกไป ทำให้ผมเหลือสภาพคล่องที่พอให้ผมและพี่น้องมีเป็นค่าใช้จ่ายได้อีกหลายปี เพื่อรอวันที่เศรษฐกิจไทยฟื้นตัวแล้วค่อยๆ เรียกสมบัติที่ผลัดกันชมกลับมาอีกครั้ง แต่เคราะห์กรรมยังไม่จบไม่สิ้น หุ้นกู้และหุ้นกู้แปลงสภาพที่บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ที่ผมซื้อลงทุนไว้ก็เกิดการ Default ทำให้ผมต้องขาดทุนเพิ่มขึ้นอีก เพราะว่าในขณะที่ผมซื้อหุ้นกู้เหล่านี้ บริษัทก็กำลังขยายตัว ราคาหุ้นก็ขึ้นเป็นว่าเล่น ผมไม่คาดคิดเลยว่าบริษัทเหล่านี้จะเจ๊ง ผมเตยคิดว่าถ้าบริษัทมีเงินไม่พอก็น่าจะสามารถระดมทุนจากตลาดหุ้นได้ เป็นอีกหนึ่งบทเรียนที่เจ็บปวดเช่นกัน

ในช่วงนั้นญาติผมคนหนึ่งก็ประสบปัญหาหนี้สินเช่นกันน ผมก็ได้แนะนำให้เขาขายรถยนต์ทิ้งให้เหลือเพียงคันเดียวที่เอาไว้ใช้ส่งของ และขายสินทรัพย์ต่างๆ เพื่อให้ไม่มีหนี้ แต่เขาไม่เชื่อผม จนในที่สุดต้องล้มละลายไป การเกือบจะล้มลงคราวนั้นของผมได้ให้คติเตือนใจผมว่าการที่ใช้สินเชื่อเพื่อการลงทุนในสัดส่วนที่มาก เป็นเหมือนดาบ 2 คม ในภาวะที่เศรษฐกิจดีก็สามารถสร้างผลตอบแทนได้ดีและเร็วแต่ในขณะที่เศรษฐกิจตกต่ำก็สามารถสร้างความเสียหายได้อย่างมหาศาล บางครั้งอาจจะทำให้ทรัพย์สินที่อุตสาห์สร้างเนื้อสร้างตัวมามลายหายไปได้ และถ้าตัดสินใจผิดพลาดอาจจะกลายเป็นคนที่มีหนี้สินล้นพันตัวได้ เนื้อที่หมดแล้วเอาไว้อ่านต่อตอนที่ 3 สัปดาห์หน้าครับ

กิติชัย เตชะงามเลิศ

                                                                                          24/09/57

ติดตามสาระดีๆทั้งไลฟ์สไตล์และการลงทุนได้ที่ 

Facebook : https://www.facebook.com/VI.Kitichai

Twitter     : http://twitter.com/value_talk

Instagram : Gid_Kitichai

Blog         : http://kitichai1.blogspot.com

You Tube : http://www.youtube.com/user/wittayu9 

Google+  : https://www.google.com/+KitichaiTaechangamlert

Linkedin   : https://www.linkedin.com/in/homeproperty

Pinterest   : http://www.pinterest.com/kitichai/

 หรือหนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์ทุกวันพุธหน้า B6  และนิตยสารคนรวยหุัน, Condo Guide, Glow, L'Optimum และ Me(Market Evolution) ทุกเดือน

ประสบการณ์การลงทุนอสังหาของผมตอนที่ 1

ประสบการณ์การลงทุนอสังหาของผมตอนที่ 1

•รายได้แค่เดือนละ 15,000 บาท คุณสามารถเป็นเจ้าของคอนโดหรูย่านสุขุมวิทได้!

•ออมเงินเพียงเดือนละหลักพัน ก็เป็นเศรษฐี 100 ล้าน ก่อนอายุ 50 ปี!

    รายละเอียดอยู่ในหนังสือ"ออมจากน้อยเป็นร้อยล้าน"ซึ่งวางจำหน่ายตามร้านหนังสือชั้นนำทั่วไป(ร้านนายอินทร์ ซีเอ็ด B2S คิโนะคุนิยะ)แล้วครับ

          ผมเริ่มลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ เมื่อ 14 ปีที่แล้ว ทั้งๆ ที่ไม่มีประสบการณ์ทางด้านนี้มาก่อน รวมทั้งไม่มีญาติสนิทมิตรสหายที่ลงทุนในอสังหามาก่อนเช่นคัน การลงทุนก็สะเปะสะปะ โดยผมเริ่มต้นซื้อคอนโดชานเมืองราคาประมาณ 2-3 แสนบาทในสมัยนั้น เพื่อหวังเก็งกำไร ปรากฏว่าจนปัจจุบันก็ยังขายไม่ได้ และราคาซื้อขายในปัจจุบันก็ยังอยู่ในระดับที่ต่ำกว่าสมัยที่ผมซื้ออยู่เล็กน้อยก็เลยเป็นอสังหาประเภทหนึ่งที่นักลงทุนที่เบี้ยน้อยหอยน้อยกลุ่มหนึ่งในปัจจุบันซื้อเก็บลงทุนไว้ปล่อยเช่า ซึ่งเมื่อดูผลตอบแทนจากการเช่า ก็ค่อนข้างใช้ได้คือประมาณ 10% บวกลบ ดีกว่าฝากธนาคารในปัจจุบันถึง 3-4 เท่าตัวเลยทีเดียว  แต่คงต้องเลือกอาคารที่มีนิติบุคคลที่เข้มแข็งทำงานดี มิฉะนั้นจะเรียกเก็บค่าส่วนกลางจากเจ้าของร่วมได้ไม่ครบ บางอาคาร เรียกเก็บได้ไม่ถึง 70% เสียด้วยซ้ำ  ซึ่งก็จะทำให้นิติบุคคลมีรายได้ไม่พอค่าใช้จ่าย  การทำนุบำรุงอาคารให้คงสภาพดีไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนวัสดุต่างๆ เช่น ท่อน้ำดี, ท่อน้ำเสีย, การทาสีอาคารใหม่ ฯลฯ ทำได้ไม่เต็มที่ ก็จะทำให้อาคารเหล่านี้ซึ่งมีอายุ 10-20 ปี ทรุดโทรมลงโดยเร็ว  ทำให้อยู่ในสภาพที่ไม่น่าอยู่ คนเช่าก็จะย้ายออกไป ข้อเสียของการลงทุนในคอนโดเก่าที่อยู่ชานเมืองอีกอย่างก็คือ  ราคาแทบจะไม่ขึ้นเลย แม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงไหน จากที่ผมคิดตามมาสิบกว่าปี ราคาก็ยังคงอยู่ระดับแสนปลายๆ ถึง 2 แสนกว่าๆ เท่านั้น ในขณะที่คอนโดที่ผมอาศัยอยู่ในปัจจุบัน ผมซื้อมาเมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้วในราคา 7.80 ล้านบาท เป็นคอนโดที่อยู่ใจกลางเมือง ติดสถานีรถไฟฟ้าทั้ง BTS และ MRT ขนาดร่วม 200 ตารางเมตร ปัจจุบันนี้ราคาซื้อขายห้องขนาดที่ผมอยู่ กระโดดไปที่เกือบ 20 ล้านบาทแล้ว กำไรทั้งอยู่และทั้งราคาที่สูงขึ้น ยิ่งช่วงนี้มี Property Developer 3 บริษัทพร้อมใจกันจะมาเปิดโครงการขายในละแวกคอนโดที่ผมอยู่ โดยมี 2 รายที่เริ่มเปิดให้จองแล้ว รายที่เสนอราคาขายต่อตารางเมตรที่ต่ำที่สุด  เริ่มต้นที่ 150,000 บาท/ตารางเมตร ทั้งๆ ที่โครงการทั้ง 2 โครงการมีโลเคชั่นสู้คอนโดที่ผมอยู่ไม่ได้ ส่วนอีกบริษัทหนึ่ง แว่วๆ มาว่าราคาจะขายเริ่มต้นที่ 200,000 บาท/ตารางเมตร ในขณะที่ราคาคอนโดที่ผมอยู่ตกตารางเมตรละเพียงร่วม 100,000 บาทเท่านั้น จริงๆ แล้วผมอยู่คอนโดนี้มาร่วม 20 ปีแล้ว  โดยยูนิตแรกที่ผมเคยอยู่ ผมซื้อมาเมื่อ 20 ปีที่แล้วที่ราคาประมาณ 4 ล้านต้นๆ โดยมีพื้นที่ 100 ตารางเมตรหลังจากอยู่มาร่วม 10 ปี ผมรู้สึกอึดอัด เพราะว่าผมเป็นคนทำงานที่บ้านทั้งวัน  ถึงแม้จะเป็นห้อง Type 2 ห้องนอน แต่ผมก็ได้ดัดแปลงห้องนอนหนึ่งเป็นห้องทำงาน  ในช่วงปี 2557 ผมเห็นว่าเศรษฐกิจไทยเริ่มฟื้นตัวจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำจากภาวะวิกฤตต้มยำกุ้ง  ซึ่งทำให้คนไทยหลายคนต้องตกงาน ผมเองช่วงต้มยำกุ้ง ก็เป็นวิกฤตชีวิตครั้งใหญ่อีกครั้งหนึ่งของผมทรัพย์สินที่เคยมี ต้องสูญเสียไปถึงเกือบ 80% ช่วงนั้นผมเล่นหุ้นด้วยมาร์จินขาดทุนแสนสาหัส ลองคิดดูสิครับ สมมติว่าท่านมีเงิน 1 ล้านบาทแต่สามารถซื้อขายหุ้นได้ 2 ล้านบาท  เวลาหุ้นตกลงมาสัก 40% นั่นหมายถึงว่าท่านขาดทุน 80% นี่ยังไม่นับรวมดอกเบี้ยที่จะต้องจ่ายให้กับโบรคเกอร์ทุกสิ้นเดือน  และเวลาหุ้นลงในช่วงวิกฤต บางครั้งมันลงมากว่า 40% เสียอีก ผมขอยกตัวอย่างให้ดูเพื่อเห็นภาพที่ชัดเจน ดัชนีตลาดหลักทรัพย์เคยขึ้นไปสูงสุดที่ 1,789.16 เมื่อเดือนมกราคม 2537 แล้วโดนเขาขายกระหน่ำลงมาเหลือ 204.59 ในเดือนกันยายน 2541 ลงมาถึง 1,584.57 จุดหรือคิดเป็นการลดลงถึง 88.54% นรกมีจริงครับ ช่วงนั้นมีนักลงทุนที่ฆ่าตัวตายไปหลายท่านเลย ผมต้องรวบรวมจิตใจให้เข้มแข็ง แล้วมานั่งทบทวนพิจารณาตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับชีวิตและทรัพย์สินดี พี่น้องผมก็ไว้ใจให้ผมเป็นคนดูแลทรัพย์สินในกรีส  รวมทั้งคำสั่งเสียของคุณแม่ก่อนท่านจะเสียชีวิตประมาณ 1 เดือนที่พูดกับผมให้ดูแลพี่ชายและน้องสาวยังก้องอยู่ในหูผมทุกวันทำให้ผมต้องดูแลทรัพย์สินที่มีอยู่ให้ดีที่สุด เนื้อที่หมดแล้วเรามาดูกันว่าในช่วงนั้นผมทำอย่างไรเพื่อให้ตัวเองผ่านพ้นวิกฤตครั้งยิ่งใหญ่ร่วมกับคนไทยทั้งประเทศในสัปดาห์หน้าครับ อ่านฉบับเต็มได้ในหนังสือ"ออมจากน้อยเป็นร้อยล้าน" ซึ่งวางจำหน่ายตามร้านหนังสือชั้นนำทั่วไป(ร้านนายอินทร์ ซีเอ็ด B2S คิโนะคุนิยะ)แล้วครับ แต่ก่อนจบบทความสัปดาห์นี้อยากเตือนนักลงทุนระยะสั้น SET INDEX ช่วงนี้ดูตื้อๆ แถว 1,570-1,600 จุด และสัญญาณทางเทคนิคฟ้องว่า จะมีการปรับตัวโดย MACD เริ่มตัดลงเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา RSI ก็ทำ Bearish Divergence กับ SET INDEX ระวังตัวกันหน่อยละกันครับ ส่วนนักลงทุนระยะกลางและยาว รอทยอยเก็บเพิ่มช่วงตลาดปรับตัวลงครับ

กิติชัย เตชะงามเลิศ

                                                                                          10/09/57

ติดตามสาระดีๆทั้งไลฟ์สไตล์และการลงทุนได้ที่ 

Facebook : https://www.facebook.com/VI.Kitichai

Twitter     : http://twitter.com/value_talk

Instagram : Gid_Kitichai

Blog         : http://kitichai1.blogspot.com

You Tube : http://www.youtube.com/user/wittayu9 

Google+  : https://www.google.com/+KitichaiTaechangamlert

Linkedin   : https://www.linkedin.com/in/homeproperty

Pinterest   : http://www.pinterest.com/kitichai/

 หรือหนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์ทุกวันพุธหน้า B6  และนิตยสารคนรวยหุัน, Condo Guide, Glow, L'Optimum และ Me(Market Evolution) ทุกเดือน

   

ธุรกิจ HEALTH CARE ดีจริงหรือ (ตอนจบ)

ธุรกิจ HEALTH CARE ดีจริงหรือ (ตอนจบ)

•ออมเงินเพียงเดือนละหลักพัน ก็เป็นเศรษฐี 100 ล้าน ก่อนอายุ 50 ปี!

รายละเอียดอยู่ในหนังสือ"ออมจากน้อยเป็นร้อยล้าน"ซึ่งวางจำหน่ายตามร้านหนังสือชั้นนำทั่วไป(ร้านนายอิน ซีเอ็ด B2S คิโนะคุนิยะ)แล้วครับ

          บทความ 4 ตอนที่ผ่านมาที่ผมพูดเกี่ยวกับธุรกิจ Health care สวนใหญ่จะเป็นการมองในภาพรวมของทั้งโลก ส่วนบทความสัปดาห์นี้ผมจะเน้นถึงธุรกิจนี้ที่อยู่ในประเทศไทยครับ ธุรกิจ Health care ในประเทศมีมาตั้งนานแล้ว ผมขอเริ่มตั้งแต่สมัยที่มีเริ่มตั้งโรงพยาบาลเป็นเรื่องเป็นราวสมัยล้นเกล้ารัชกาลที่ 5 ที่พระองค์ได้เล็งเห็นถึงการขาดสถานพยาบาลเพื่อดูแลรักษาพสกนิกรที่เจ็บป่วย จึงมีพระราชดำริก่อตั้งโรงพยาบาลขึ้นเป็นครั้งแรกในราชอาณาจักรสยาม แต่ในสมัยนั้นมีจุดประสงค์เพื่อช่วยเหลือประชาขน ไม่ได้หวังค้ากำไร เนื่องจากเป็นโรงพยาบาลของรัฐ ต่อมาคนไทยที่มีรายได้สูงเริ่มมีจำนวนมากขึ้น จึงเริ่มมีธุรกิจโรงพยาบาลเอกชนมาตอบสนองความต้องการในบริการที่ดีขึ้น และต่อมาเริ่มมีการแตกขยายสาขาเป็น Hospital chain หรือ hospital network เริ่มมีการนำโรงพยาบาลเอกชนเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์มากขึ้น จนปัจจุบันมีมากกว่า 10 บริษัทแล้วและยังมีแนวโน้มจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ โดยมีบริษัทกรุงเทพดุสิตเวชการ (BGH) เป็น Chain ที่ใหญ่ที่สุดมี Market cap มากถึง 300,000 ล้านบาทเลยทีเดียวจนทำให้กลุ่มการแพทย์ ซึ่งเมื่อย้อนหลังไป 7-8 ปีที่แล้ว กลุ่มนี้นับว่าเป็นกลุ่มที่เล็ก Market cap ทั้งกลุ่มมีมูลค่าน้อยมากเมื่อเทียบกับ Market cap รวมของตลาด ต่อมาหลังจากเริ่มได้รับความนิยมจากนักลงทุน ทำให้กลุ่มการแพทย์มี P/E ที่สูงขึ้น จนถึงปัจจุบันเฉลี่ยประมาณ 20-30 กว่าเท่า เนื่องจากอัตราการเจริญเติบโตของรายได้และกำไรค่อนข้างสูง ประเทศไทยเรายังมีจำนวนบุคลากรทางการแพทย์ รวมทั้งสถานพยาบาลค่อนข้างน้อย ยิ่งต่างจังหวัดแล้วยิ่งน้อยใหญ่ ทำให้โอกาสของธุรกิจนี้ยังมีอีกมากมาย นี้ยังไม่รวมผลกระทบจาก AEC ซึ่งทำให้ Hospital chain ของไทยไม่ว่าจะเป็น Chain ใหญ่หรือเล็ก มีโอกาสสอดแทรกเข้าไปตั้งคลีนิคหรือโรงพยาบาลที่ประเทศในกลุ่ม ASEAN โดยเฉพาะในกลุ่มประเทศ CLMV (Cambodia, Laos, Myanmar, และ Vietnam) ซึ่งยังขาดแคลนโรงพยาบาลชั้นนำอย่างมาก นอกจากการไปตั้งสถานพยาบาลในประเทศเหล่านี้แล้ว ยังสามารถที่จะรับบริหารจัดการโรงพยาบาลอื่นๆ โดยรับรู้เป็นค่าจ้างบริหารจัดการ อย่างเช่น ที่กลุ่ม IHH ของมาเลเซียทำอยู่ในหลายๆ ประเทศ ทำให้บริษัทมีโอกาสได้เรียนรู้ตลาดในประเทศนั้นๆ ว่ามีความต้องการบริการในรูปแบบไหน และประเภทของโรคภัยไข้เจ็บ ทำให้สามารถตั้งเป็นศูนย์รักษาโรคเฉพาะทางได้อีกด้วย ซึ่งการรับบริหารเป็นหนึ่งในนโยบาย Asset light ทำให้กลุ่มโรงพยาบาลที่รับบริหารไม่ต้องลงทุนมากมายเหมือนการลงทุนแบบ Green field ที่ใช้การลงทุนที่มากและใช้เวลาในการก่อสร้างโรงพยาบาลหรืออาจจะเข้าไป Takeover โรงพยาบาลทั้งในต่างจังหวัด และโรงพยาบาลในกลุ่ม ASEAN ด้วยกัน ยิ่งเครือข่ายที่ใหญ่มากขึ้นเท่าไร Economy of scale ก็จะมากขึ้นเท่านั้น อำนาจในการต่อรองทางธุรกิจไม่ว่าจะเป็นการสั่งอุปกรณ์ทางการแพทย์ ยาและเวชภัณฑ์ต่างๆ ผมยังสงสัยว่าทำไมกลุ่มโรงพยาบาลต่างๆ ไม่เข้ามาสนับสนุนสถานศึกษาต่างๆ ให้สามารถรับนิสิตนักศึกษาเข้ามาเรียนได้เพิ่มจำนวนมากขึ้น และให้ทุนการศึกษาแก่นิสิตนักศึกษาที่เรียนดี โดยอาจจะมีข้อผูกพันว่าจะต้องมาทำงานใช้ทุนที่โรงพยาบาลที่ให้ทุนการศึกษาต่อจากการใช้ทุนของรัฐ คิดแล้วโรงพยาบาลเอกชนที่ให้ทุนน่าจะได้ประโยชน์ เพราะว่าบุคลากรทางการแพทย์นี้จบใหม่เหล่านี้ ในช่วงการใช้ทุนของรัฐ ก็เปรียบเสมือนได้ฝึกงานไปในตัว พอเริ่มทำงานใช้ทุนให้กับโรงพยาบาลเอกชน ก็จะมีประสบการณ์มากขึ้นแล้ว ผมอยากให้ BGH เป็นผู้ริเริ่มโครงการนี้ ปัจจุบัน BGH มีโรงพยาบาลในเครือทั้งหมด 3 แห่งและกำลังก่อสร้างอีก 9 แห่ง และล่าสุดก็ได้ควบรวมกับกลุ่มโรงพยาบาลสนามจันทร์ซึ่งมีโรงพยาบาลอีก 3 แห่งเมื่อเร็วๆ นี้ รวมเป็น 43 แห่ง แล้วยังตั้งเป้าหมายจะเพิ่มอีก  7 แห่งในปีหน้ารวมเป็น 50 แห่ง ทำให้มีจำนวนเตียง รวมเป็น 8,000 เตียง นับว่ามากที่สุดในประเทศไทย รีบๆ ทำเถอะครับ เพราะว่าโครงการดีๆ แบบนี้ถือเป็น CSR ที่ตรงกับลักษณะธุรกิจและดีมากๆ ครับ และยังจะได้บุคลากรทางการแพทย์มาร่วมงานมากขึ้นด้วย

กิติชัย เตชะงามเลิศ

                                                                                          10/09/57

ติดตามสาระดีๆทั้งไลฟ์สไตล์และการลงทุนได้ที่ 

Facebook : https://www.facebook.com/VI.Kitichai

Twitter     : http://twitter.com/value_talk

Instagram : Gid_Kitichai

Blog         : http://kitichai1.blogspot.com

You Tube : http://www.youtube.com/user/wittayu9 

Google+  : https://www.google.com/+KitichaiTaechangamlert

Linkedin   : https://www.linkedin.com/in/homeproperty

Pinterest   : http://www.pinterest.com/kitichai/

 หรือหนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์ทุกวันพุธหน้า B6  และนิตยสารคนรวยหุัน, Condo Guide, Glow, L'Optimum และ Me(Market Evolution) ทุกเดือน